Vrijdag 17 augustus Torrey – Bryce Canyon - Springfield

Totale afstand gereden vandaag: 264 miles

Om 7:15 werden we wakker vanmorgen, op zich prima geslapen. Ik heb nog even de computer geprobeerd, maar helaas, het werkte niet. De mannen de douche in en daarna wij. Alle spullen we ingepakt en om 8:15 konden we de auto weer inladen. De ouwetjes gingen net op pad en we hebben nog even afscheid genomen.

Wij gingen vervolgens naar het ontbijt, wat werkelijk niets voorstelde. We waren er helemaal alleen en ze hadden een heel wit en bruin brood en wat pindakaas. Verder een paar appeltjes. Dat was het … Allemaal 2 boterhammetjes pindakaas op en om 8:35 konden we op weg. De temperatuur is 20 graden, frisjes voor hier.

Eerst nog maar even de tank volgooien bij het benzinepompje. Jemig, wat ging dat langzaam zeg. Ongeveer 2 gallon per minuut of zo. Na 6,5 gallon stopte hij er gewoon mee, zou de benzine op zijn ? Toch maar op weg dan, weer Capitol Reef NP in om daar de afslag naar Bryce Canyon NP te nemen. Tenminste … iets klopte er niet, en inderdaad, we hadden niet terug gemoeten, maar ietsje verder richting Torrey, daar was pas de afslag. Helaas, 25 mile te veel gereden en dus een half uur kwijt.

Bij Torrey, vlak voor de afslag, volgetankt en daar kon ik ook nog even internet op bij de Days Inn. Heel snel even woensdag 15 augustus op de weblog gezet, zonder foto’s. De rest komt hopelijk vanavond, want Yvonne rijdt zodat ik de weblog weer kan intikken onderweg.

En dus eindelijk, wat later dan gepland, echt op weg. We rijden al snel Dixieland Forest in. Een prachtig bossig gebied. Onderweg zien we weer een paar mule deer staan. Verder zijn de uitzichten weer ongelooflijk mooi. Om 9:45 zijn we bij een scenic outlook en maken een paar foto’s. De temperatuur is 17 graden, zo fris hebben we nog niet meegemaakt.



We rijden verder en rond 10uur komen bij een andere scenic outlook. De bossen lijken wat minder te worden maar het uitzicht is weer geweldig.



Al snel rijden we het Dixieland Forest gebied weer uit en de omgeving slaat weer compleet om. Eerst krijgen we hoge witte rotsen en gaan we over een bergkap, met aan beide zijden diepe afgronden. Ik houd Yvonne goed in de gaten, ik had liever zelf gereden. Maar het is natuurlijk geen dirt road hier.



We maken een afdaling van 14% en komen weer in een rode rotsachtige omgeving waar we nu aan beide zijden hoge rotsen hebben. Ook weer prachtig. De temperatuur is inmiddels weer opgelopen naar 25 graden. En we zijn in het Escalante gebied nu.



De omgeving verandert weer naar wat lichtrode rotsen en daarna zelfs weer naar compleet wit. Hier zien we een prairievosje vlak voor ons de rijksweg overrennen en we kunnen hem een heel stuk blijven volgen. Op de scenic overlook maken we natuurlijk weer foto’s.




Het is inmiddels 10:45 geworden en wij rijden weer een vlakkere omgeving in met veel groen. Het blijft ongelooflijk hoe snel de omgeving hier van het ene prachtige stuk in het andere verandert. Het zonnetje is er al een tijdje niet meer. Het is zwaar bewolkt en in de verte zien we donkere wolken. Afwachten hoe dat zich verder ontwikkelt.



We rijden het dorpje Escalante in, één van de grotere plaatsjes die we onderweg tegenkomen. Ziet er erg leuk uit, superrustig met wat oude huisjes hier en daar. En wel meerdere winkeltjes. We rijden door, want het is nog ongeveer 50 mile rijden naar Bryce. Rond 12uur zijn we bij de afslag naar Bryce, hier zit een Subway. Het is duidelijk waar wij onze lunch gaan eten ;-) ! Ik kan hier zelfs even email ophalen, er is internet verbinding. Om 12:15 rijden we het park binnen.



We rijden naar het Visitor Center waar we weer eens een prachtige film kunnen bekijken over het ontstaan van het park en om 13uur zijn we op weg. We gaan gewoon op elk viewpoint stoppen. In tegenstelling tot het advies nemen we op de heenweg alle viewpoints (al zijn ze dan aan de overkant van de weg), het is immers rustig en we zijn bang dat we onweer krijgen, dus laten we maar gelijk zien wat we kunnen.

Dit park is overigens grotendeels ontstaan door de slechte weersomstandigheden die hier veelvuldig voorkomen. Met name de onweer en de sneeuwstormen. Je ziet ook ongelooflijk veel verbrande en (door bliksem) omgevallen bomen. De regen heeft hier dus goed zijn werk gedaan.

Zoals gezegd, bij elk viewpoint zijn we gestopt. De uitzichten zijn wederom indrukwekkend. We zien ook flink wat ‘wildlife’, van de (standaard) eekhoorntjes en raven, tot ‘turkeys’, ‘pronghorn’ (soort antilope), mule deer en een eagle. Het zou best wel eens kunnen dat we hier vandaag de meeste foto’s tot nu toe gemaakt hebben.









Nadat we alle viewpoints gezien hebben, rijden we rustig terug naar de uitgang. Het onweer komt erg dichtbij en is inmiddels aan de westkant van Bryce Canyon voorbij getrokken. We hebben dus flink mazzel gehad, het is eigenlijk prima zonnig weer geweest, met zo nu en dan bewolking. De temperatuur was rond de 25 graden. We gaan nog naar Bryce Lodge, het enige hotel in het park. Ziet er prachtig uit en best goed betaalbaar. Mochten we hier ooit nog eens terugkomen, dan gaan we hier slapen.

We kopen een t-shirts voor mij en de mannen en we rijden verder naar de uitgang en langs de Subway, waar we allemaal lekker een ijsje nemen. Op het moment dat we verder rijden, zo rond 15:45, begint het te regenen. Dat is mazzel, daar hebben we net geen last van gehad. Het gaat ook echt hard regenen.

Al snel rijden we door Red Canyon. Wat een prachtige omgeving hier ook weer, jammer genoeg regent het erg hard, waardoor het weinig zin heeft om foto’s te maken of even uit te stappen. Omdat we naar het westen rijden, zijn we binnen 10 minuten door de harde regen heen en we gaan zuidwaarts. Het blijft de hele weg verder regenen. De omgeving op deze weg, de UT 89, is een stuk minder dan we gewend zijn. Dit was voor ons zeker de minst mooie route tot heden. Wellicht ook wel door de regen onderweg, maar dat was zeker niet het enige.

We rijden door en de regen houdt aan. De temperatuur zakt zelfs naar 13 graden onderweg ! Net voor 17uur rijden we door de ingang van Zion NP. Het miezert nog steeds als we een foto bij de ingang willen maken. De mannen vinden het hartstikke leuk !



Het was nog maar 7 miles rijden tot het Visitor Center. De omgeving was SCHITTEREND. We vonden al snel dat dit waarschijnlijk het mooiste park was dat we tegen zijn gekomen tot op vandaag. De rotsen zijn verbluffend mooi, door de regen liep het water op sommige plekken van helemaal bovenop de rotsen naar beneden en het zag er heel gezellig en mooi uit. Het regende nog steeds, dus we besloten door te rijden en morgen hier naartoe terug te rijden.

Wat we alleen niet wisten, was dat we nog wel een flink stuk te gaan hadden, omdat we een flink stuk moesten afdalen. Op een gegeven moment rijd je een lange donkere tunnel in en daarna begin je aan een flinke afdaling met veel haarspeldbochten. De omgeving was inmiddels wel anders, maar nog steeds verschrikkelijk indrukwekkend.



Uiteindelijk om 17:30 reden we het Visitor Center parkeerterrein op, vlak voor de uitgang aan de westzijde. De mannen vlogen naar de WC en wij keken wat rond op het grote terrein. En ongelooflijk maar waar, het regende inmiddels niet meer en de zon kwam zelfs door en de temperatuur was weer opgelopen naar boven de 20 graden. De mannen wilden even naar de rivier, die hard stroomde door de regen. Onderweg kwamen we nog een gigantische kakkerlak tegen.




We zijn even het Visitor Center in geweest, hebben het junior ranger boekje opgehaald en hebben in de shop rondgekeken. Morgen komen we hier nog terug om de film te bekijken. We willen naar het hotel en wat gaan eten.

Om 17:45 rijden we het parkeerterrein van ons hotel op, de Pioneer Lodge in Springdale. Dat is echt 3 minuten rijden van de ingang van Zion NP. We checken in en krijgen een kamer op de begane grond. Dus weer auto voor de deur en alles inladen. Het is duidelijk een oud soort motel, maar dan helemaal gerenoveerd in de vorm van cowboy-sfeer. Erg leuk gedaan. Het is wel iets luxer dan een standaard motel. Mooie airco, ijskast en magnetron. Maar wat blijkt, door het onweer van vandaag, is het internet uitgevallen …. Helaas, alweer geen internet dus. En mijn mobiel heeft hier totaal geen bereik.



We kijken gelijk voor een restaurant en we vinden een prima steakhouse in een boekje. Ziet er wat duur uit, maar er staan geen prijzen bij. In hetzelfde gebouw zit een soort sportbar, dus dat is het alternatief. Het is overigens onderdeel van het Best Western hotel in Springdale, lijkt het.

Het is echt 3 minuten rijden, superdichtbij dus. We kijken in het restaurant. Inderdaad vrij prijzig (een filet mignon voor $ 35), en ziet er ook nog eens redelijk chique uit. Laten we dat maar overslaan en we gaan naar de sportsbar. Dat ziet er gezellig uit (veel tv’s met sport op) en ze hebben er genoeg lekkers op de kaart. Verder hangt het vol met allerlei sport-attributen en posters.

Yvonne neemt de lokale hamburger van het huis, ik Ceasar’s Salad en de mannen kindermenu cheeseburger. Het is niet druk, dus alles komt vlotjes. En het is allemaal heerlijk. We krijgen de rekening en … $ 31 ! Dat is ongelooflijk zeg, het blijkt dat de lokale hamburger vanavond voor $ 2.50 is … Met tip erbij dus EUR 25, wat een koopje weer. En ook nog eens wireless internet beschikbaar, dus met mijn mobiel nog even een paar email binnengehaald.



Rond 19:15 rijden we weer terug naar het hotel en kopen een ijsje (weer die Hagen Dasz ‘magnums’) bij de lokale supermarkt. We zetten Yvonne af bij het hotel en lopen naar het hertenpark naast ons hotel. Daar staan veel ‘elk’, een paar bizons, paarden en koeien. Is een lokaal aangelegd park. Ziet er wat ‘shabby’ uit, maar is echt wel leuk opgezet. Als je 2 dollar achterlaat, kan je een pak eten meenemen. Geweldig natuurlijk voor de mannen. We blijven hier zeker een half uur hangen, aaien, kroelen en eten geven.





Rond 19:45 zijn we weer in het hotel en natuurlijk willen de mannen zwemmen. Ik ga even mee en maak wat foto’s. Het water lijkt niet zo koud, dus ik besluit ook nog even mee te gaan zwemmen. Het zwembad heeft prachtig uitzicht op de achterliggende bergen (helaas vergeten op de foto te zetten) en terwijl het donker begint te worden, zie je ook de vleermuisjes vlakbij de hele tijd over het zwembad heenvliegen. Ik ga al snel in het bubbelbad zitten en om 21:20 gaan we eruit en terug naar de hotelkamer en om 22:00 liggen we allemaal lekker te slapen.