Zaterdag 11 augustus Lake Havasu City – Oatman – Route 66 – Grand Canyon

Totale afstand gereden vandaag: 260 miles

Allemaal prima geslapen. Ik een paar keertjes wakker, maar om 4 uur eruit gegaan. Dat is toch mooi 7 uur geslapen. Om 5:30 komen de mannen en Yvonne pas uit bed, die hebben het prima uitgehouden in ieder geval. Om 6:00 waren we allemaal klaar en konden we naar het ontbijt. Een basic ontbijt met vanalles wat. Ik heb het enkel bij vers fruit gehouden, de mannen en Yvonne beginnen zich al echt als Amerikaan te gedragen ;-) ! French toast, bagels en soort ontbijt hamburgers gaan er prima in.

We zien op de gang nog dat onze overburen gisteren een pizza besteld hebben. Wat een doos zeg ! Ik denk dat die het ontbijt vanmorgen overslaan ;-) !



Het hotel bevalt prima. Het is een basic hotel, ik zou het willen omschrijven als een luxe motel. De bedden waren erg lekker en de douche doet het ook prima (ik hoefde nu zelfs een keer niet te bukken om mijn haar te wassen, gebeurt niet vaak in Amerika). Lekker gratis internet en gratis ontbijt.

Ook allemaal op sandalen vandaag. Als je dat een half jaar geleden tegen me gezegd had, zou ik hard gelachen hebben. Ik op sandalen … Maar goed, het praktische nut wint het hier en ik moet toegeven, ze lopen ERG comfortabel. Na het ontbijt alle spullen weer ingepakt en om 6:45 gaan we op weg richting de Grand Canyon. Ook nog even een foto van de London Bridge gemaakt (lastig, want er zijn weinig punten waar je een mooie foto kan maken).



De temperatuur buiten is al weer hoog, zelfs op dit tijdstip. Ongeveer 32 graden. Aangezien dit plaatsje aan het meer ligt, zie je veel jetski’s en boten. De mooiste boten zie je hier achter auto’s aangesleept worden. Vaak zijn de boten mooier en groter dan de auto zelf. Op deze foto doen ze niet veel voor elkaar onder !



Vervolgens op weg naar Oatman. Dit moet een mooi authentiek klein mijnwerkersstadje zijn, waar uit het verleden nog muilezels door het dorpje rondzwerven. We rijden weer door een prachtige omgeving richting het noorden langs het water. De uitzichten zijn weer onwaarschijnlijk mooi, met geen woorden te beschrijven en met geen foto’s toe te lichten. Dit moet je gewoon zelf allemaal zien om de pracht te begrijpen.

Na een kleine 30 mile nemen we de afslag richting Oatman. Dit is (zonder dat we dat van te voren wisten) onze eerste route over de fameuze Route 66. Het ziet er nog niet heel authentiek uit. We komen al heel snel bij het dorpje Golden Shores, waar ze veel aan het bouwen zijn. Verder een nagelshop Route 66, etc etc. Iedereen probeert zijn naam eraan te verbinden.
Zodra we dit dorpje door zijn, rijden we een half uur zonder ook maar iemand tegen te komen. En ook weer door een ongelooflijk mooie omgeving, je weet niet wat je ziet (ik begin eentonig te worden) en ook hier geen woorden of foto’s om het te beschrijven. Het is nog wel redelijk vlak en nog niet heel bochtig.



Rond ongeveer 7:45 rijden we Oatman binnen. Waar we niet bij stil hadden gestaan, is dat het hele dorpje op dit tijdstip redelijk uitgestorven was en alle winkels nog dicht. Jammer, we hadden wel even willen uitstappen en wat winkeltjes van binnen bekijken. Wel erg leuk stadje om te zien, echt een oud mijnstadje. Overigens wel opvallend dat ook geen muilezel te bekennen is. Zouden ze die overnacht toch gewoon ergens stallen en dan overdag ‘loslaten’ ?




We rijden verder en de weg begint veel bochtiger te worden en ook ontstaat er veel hoogteverschil. De omgeving wordt er niet minder mooi om. Wat een geweldig gebied is dat. We stappen even uit voor een plaspauze en maken een paar foto’s.



En het wordt allemaal alleen maar mooier. We komen werkelijk NIEMAND tegen op deze route. Ongelooflijk dat het hier zo rustig is. Uiteindelijk komen we twee keer een eenzame motorrijder tegen. Op een gegeven moment komen we ergens helemaal bovenop een heuvel, volgens een bordje 3550 meter hoog. Daar konden we uitstappen en 200m lopen voor een prachtig uitzichtpunt over deze vallei. Ik heb nog even hard geroepen met de mannen voor een prachtige echo door dit gebied.







En ik val in herhaling, maar over deze top heen, kom je weer het volgende gebied, met weer een ander aanzicht en weer ongelooflijk mooi. We hebben weer even gestopt om foto’s en film te maken. Geweldig hier, hier wil je allemaal nooit meer weg …..



Op een gegeven moment zijn we uit het bergachtige gebied en wordt alles weer wat vlakker en minder kronkelig. Op een gegeven moment komen we in de buurt van Kingman waar we weer de rijksweg op zullen gaan. De weg wordt lang en het uitzicht blijft mooi. Onderweg zie je langs de weg zo nu en dan postbusjes staan en in de verte zie je dan wat huizen staan, met 5 oude autowrakken eromheen staan. Erg komisch.

Rond een uur of 9 komen we bij de rijksweg en gaan we ongeveer 100 mile de rijksweg op voordat we bij Seligman een stukje historisch Route 66 zullen gaan rijden. De rijksweg verloopt voorspoedig, we kunnen lekker weer doorrijden, we rijden hier gemiddeld zeker 80 mph. Onderweg ook een radiostation gevonden die oude Route 66 muziek draait. Hij heet ook iets van Route 66 Music Radio. Yvonne kent natuurlijk alle liedjes en zingt luidkeels mee, tot ongenoegen van de mannen achterin die Star Wars proberen te kijken.

Om precies 10uur rijden we de rijksweg af en nemen bij Seligman de Route 66. Gelijk in Seligman zelf staan een aantal leuke ouderwetse winkels in de stijl van Route 66. We stoppen niet, omdat we nog wel een dergelijk dorpje verwachten. Maar dat valt tegen, Route 66 verloopt verder zonder ook maar een dorpje tegen te komen en nar ongeveer 30 mile worden we de rijksweg alweer opgedwongen. Ik had nog wel even een paar snelle foto’s gemaakt in Seligman, maar die lukken niet allemaal even goed. We hadden daar even rustig moeten stoppen, maar vinden het ook wel prima zo. Nog ongeveer 80 mile te gaan tot de Grand Canyon.



Bij Williams gaan we de rijksweg af en nemen de AZ 64 naar de Grand Canyon. We rijden recht naar het noorden en hebben nog ongeveer 55 miles te gaan voordat we bij de Grand Canyon zijn. De omgeving verandert weer, we komen in bossig gebied en ook de temperatuur loopt iets terug naar zo’n 28 graden. We beginnen zelfs enkele wolken te zien en het lijken er steeds meer te worden in de verte. Onderweg nog even een plaspauze voor de mannen, die goed aan het drinken zijn !



Rond 11:45 rijden we Tusayan binnen, het laatste plaatsje voordat je de Grand Canyon inrijdt. Hier zitten een aantal hotels en restaurants. We tanken hier even, want de tank is weer bijna leeg (niet zo slim, de prijs was hier $ 3.60 per gallon !). Ook het bekende Imax theater zit hier, waar je een film over de ‘Secrets of the Grand Canyon’ kan zien. We besloten om eerst te lunchen bij Wendy’s. Yvonne en de mannen namen standaard-menu’s, ik koos voor een Ceasar Salad (what’s new). Was prima.

Om 12:15 lopen we bij het Imax theater binnen. Ik had al op het forum gelezen dat de films elk half uur zijn, dus hopelijk konden we nog met de 12:30 film mee, want het zag er best druk uit. Maar er waren nog plekken over dus gelijk kaartjes gekocht (met AAA-korting) en om 12:30 zaten we dus in de film. Was een prachtige film waar we zeker geen spijt van hebben !

Vervolgens verder op weg naar de Grand Canyon zelf, wat maar een klein stukje is vanaf hier. Eerst een foto bij de ingang van het park, vervolgens langs de ingang en op weg naar ons hotel.



Onderweg komen we langs Mather Point, wat ons eerste uitzicht/viewpoint is op de Grand Canyon. We wilden eigenlijk gelijk doorrijden naar het hotel, maar hier moeten we gewoon stoppen. Ondanks dat het verschrikkelijk druk is met auto’s. Hier maken we een paar foto’s, maar ineens begint het te regenen ! Hoe is het mogelijk. Niet heel hard, maar toch hard genoeg om maar terug naar de auto te gaan en verder te rijden naar het hotel. Maar wat een prachtige uitzichten, werkelijk ongelooflijk !




Rond 14:00 checken we in bij het hotel. Er staat al gelijk aangegeven dat er geen kamers meer beschikbaar zijn voor deze avond. Het is duidelijk goed druk in het park, ook te zien aan alle auto’s. En het is ook nog eens weekend natuurlijk. Het weer lijkt weer iets beter te worden (oftewel, het is alweer gestopt met regenen). De temperatuur is nog steeds ongeveer 27 graden.

Het hotel is midden in de bossen en is prima. Wel basic, maar voldoende. Geen internet en ook geen bereik met mobiel (net als overigens in Lake Havasu City; lekker rustig dus). Om 14:30 nemen we de bus vanaf het hotel die ons naar de Hermits Rest busroute brengt (die route is niet met eigen auto begaanbaar). Deze route brengt je naar het meest westelijke stuk bereikbaar vanaf Grand Canyon Village.

Onderweg zijn er verschillende stops waar we bij de meeste uitgestapt zijn. En overal natuurlijk weer veel foto’s gemaakt. Want de uitzichten zijn overal weer net iets anders, het is werkelijk onrealistisch als je bedenkt hoe dit miljoenen jaren geleden in gang gezet is en inmiddels geleid heeft tot dit prachtig natuurwonder. Onderweg hebben we nog een stukje Rim Trial gelopen, een pad langs de rand van de South Rim.



En als je de plaatjes ziet, hier in Grand Canyon Village aan de South Rim, zie je werkelijk maar een heel klein stukje van dit totale gebied. Het is echt gigantisch ! We hebben echt heel veel foto’s dus ik plaats er maar enkele waar we zelf opstaan, dat is misschien het aardigst. En een enkele vreselijk mooie zonder personen erop. Maar zoals ik al veel gehoord had, dit is inderdaad niet op een foto te plaatsen. Je moet dit in zijn totaal zien om te begrijpen hoe mooi het is.








Onderweg zien we nog een Californian condor vliegen, waarvan er nog maar iets meer dan 100 bestaan. Vreselijk mooi gezicht en zelfs nog een redelijke foto van kunnen maken. Rond een uurtje of 16:30 begint het weer zachtjes te regenen, precies nadat we op het meest westerse puntje zijn aangekomen, Hermit’s Rest. Op de foto’s is de regen ook duidelijk te zien, verder weg boven de Grand Canyon. Een prachtig gezicht.





Vanaf daar nemen we de bus terug naar het beginpunt van deze route. Daar komen we rond 17uur weer aan en besluiten wat te gaan eten in de Bright Angel Lodge, daar hebben ze een simpel restaurant (bij ons hotel is een buffet-achtig restaurant; daar houd ik niet zo van). Yvonne en ik nemen een lekkere steak en de mannen een kindermenu Cheeseburger. Het eten is prima, maar ook niet overdreven goed. Totale kosten slechts $ 50.

We kijken nog even in het winkeltje en lopen aan de achterkant de winkel uit. Daar komen we weer bij een prachtig uitzichtpunt op de Canyon. Daar staat een ranger prachtige verhalen te vertellen over bijzondere wetenswaardigheden. We hebben heerlijk een kwartiertje staan luisteren, terwijl de mannen nog in het winkeltje aan het neuzen waren.



We nemen de bus terug naar ons hotel. We hebben een hele grappige chauffeur die ons de hele reis vermaakt. Rond 18:45 komen we aan bij ons hotel. We kijken daar ook nog even in het winkeltje en halen onze auto op, omdat we naar de zonsondergang bij Yavapai Observation Station willen kijken. Helaas waren we niet de enigen, dus geen plek voor de auto. We rijden een stukje terug en parkeren in de berm en lopen een stukje terug.

We komen op een prachtig plekje, waar we een prima uitzicht hebben op de zakkende zon achter de Grand Canyon. We hebben veel foto’s gemaakt, maar dit bleek toch niet heel makkelijk te zijn. Om 19:25 zagen we zon wegzakken en hebben we nog even staan kijken naar de oranje gloed die overbleef. De meeste wolken waren weer verdwenen dus het was perfect weer voor de zonsondergang, zoals ook al voorspeld door de grappige chauffeur. Een werkelijk waar prachtig gezicht. Er ging zelfs applaus op !




Om 19:30 liepen we weer terug naar onze auto en om 20:00 waren we terug in het hotel. Yvonne is lekker in bed gaan liggen en tv kijken. De mannen gingen lekker lezen en ik ben nog achter de laptop gaan zitten om de weblog alvast voor te bereiden. Om 21:00 precies was het weer tijd alles af te sluiten en te gaan slapen. Een hele indrukwekkende dag achter de rug. Een van de mooiste en indrukwekkendste dingen die we ooit in ons leven gezien hebben !