Woensdag 15 Augustus Moab

Totale afstand gereden vandaag: 9 miles

Om 6:30 werd ik wakker vanmorgen. Prima in 1 keer doorgeslapen. Ik ga nog even snel achter de laptop, nog 4 foto’s op weblog zetten en wat emails afwerken. Rond 6:45 wordt ook Yvonne wakker en gaan we ons aankleden en ontbijten. Om 7:20 zitten we aan het ontbijt en precies om 7:45 komen we bij Tag-a-Long aan. Daar moet je even wat formulieren tekenen dat je weet waar je aan begint, dat Tag-a-Long geen verantwoording draagt e.d. Het gebruikelijke hier in de US.

Er staan flink wat mensen te wachten. Voornamelijk jongere gezinnen met kinderen en wat sportieve koppeltjes. Zelfs nog 3 groepjes ouderen. Om precies 8 uur rijden we weg. We gaan eerst met de jetboat. Is toch wel anders dan ik gedacht had, het is een flinke boot, geladen achter een hele oude Chevrolet bus. Wel lachen, de airco is nog ouderwets, gewoon raampjes openzetten. En wie gaan er met ons mee de bus in … alleen de 3 groepjes oudjes. Stoer zijn we ….



Het is trouwens een prima bus. En onze gids voor de morgen is een hele leuke vent. Echt een ‘adventurer’ met lang haar en sandalen. Doe maar relaxed, dan doe je al gek genoeg. Hij woont in Canyonlands op een bootje op de rivier. Heel apart ;-) ! We rijden Moab uit en nemen de weg naar Potash. Onderweg stoppen we bij indianen-tekeningen op de muur, waarschijnlijk tussen de 1.500 en 2.500 jaar oud. Om 8:45 komen we aan bij de plek waar de boot het water in kan.

Deze plek is van de Potash Company die hier een flink gebied in bezit heeft. Ze hebben een fabriek om de potash (die hier gewonnen wordt) te verwerken tot zout en fertilizer voor de landbouw. Eigenlijk zonde van dit gebied en nu zou dat zeker niet toegestaan worden, maar in de jaren 50 / 60 is dit wel gebeurd.

De boot gaat het water in en we kunnen aan boord. Op de boot kunnen makkelijk 30 personen, maar vandaag zijn we dus met 10. Aan boord is alleen een groot water-reservoir, voor de rest is het ook een oude boot. Maar hij doet het prima. Je merkt onmiddellijk de stroming die er hier staat op de Colorado rivier. Hij daalt heel langzaam hier en het is rustig water. De mannen moeten helaas een life-vest aan, dat is verplicht, ondanks dat het absoluut niet gevaarlijk is hier en ondanks dat de rivier helemaal niet diep is. Helaas, want ze hebben het er flink warm in.





Zoals te verwachten viel, de uitzichten zijn weer vreselijk mooi. We varen ongeveer 10 miles de rivier af, waarna we in het Canyonlands park komen. Daarin varen we nog 6 miles verder. Onderweg krijgen we veel te horen over de natuur en de omgeving. De boot kan ook flink hard, zo rond de 35 mph op sommige stukken. Onderweg komen we ook veel rafters tegen, iets stoerder dan wij. Tenminste, niet op deze stukken want het is hier heel rustig. Matthew voelt zich ook ineens helemaal niet lekker, komt misschien door de hitte, we laten hem maar extra water drinken voor de zekerheid. Gelukkig gaat het al snel weer beter (en rest van de dag geen last meer van gehad).





De mannen moeten onderweg natuurlijk nog even plassen. Daarvoor wordt de boot speciaal even aan land gelegd. Onderweg zijn er veel plekjes waar gekampeerd wordt door rafters. Je ziet dan overblijfselen zoals kampvuurtje e.d. (geen afval en zo). Plassen moeten de mannen in de rivier, dat doet iedereen hier want je wilt geen sporen achterlaten voor wilde dieren. Onderweg kwamen we langs het punt waar vanaf de rotsen in de film Thelma en Louise de dames de afgrond afrijden (in de Grand Canyon, maar het is dus hier opgenomen). Verder gaan we nog onderlangs Dead Horse point, waar we het uitzichtpunt met verrekijker goed kunnen bekijken, daar hoog in de lucht. Gingen we daar nu met de 4X4 tour naartoe … ?






Na een prachtige tocht zijn we rond 11:30 weer terug bij de bus en gaan we naar het ontmoetingspunt voor de 4X4 tour. Daar zijn we rond 11:45, maar we moeten wachten want op de heenweg was er een as gebroken dus er moest een nieuwe auto gehaald worden. De mannen kunnen heerlijk klimmen en klauteren hier langs de rivier. Een prachtig gebied.




Rond 12:10 was onze gids voor de 4X4 tour er met de lunch. Hm …. hij had een gebroken arm, gaat hij ons rijden ? De simpele lunch wordt voorbereid (je kan zelf boterhammen maken met ham, kaas, tomaten, pindakaas, etc. Prima lunch. Daarna lekker appeltje en wat chips.

Om 12:30 stappen we in de Ford Expedition, een gigantisch bakbeest, waar we dan ook met z’n 8-en ingaan. Twee oudjes gingen met de bus weer mee terug, maar de andere 4 gaan ook deze tour mee. Ik ga met 1 mannetje voorin naast de gids (dat gaat overigens makkelijk) en vervolgens nog twee banken achterin waar 3 personen per rij (makkelijk) kunnen zitten. En airco overigens, wat wel lekker is want het is GOED heet vandaag, rond de 38 graden.

De gids verteld ons zijn ervaring, heeft al vanaf zijn 12e dirt-roads gereden, is professioneel bergbeklimmer, doet veel raften, etc etc. Dat zit wel goed dus, alleen die gebroken arm … Geen probleem vindt hij zelf, hij kan de route met z’n ogen dicht rijden … Fijn … Maar goed, ik wist nog niet wat me te wachten stond, dus het leek me prima.

We gingen bij de plek waar de boot het water in ging de dirtroad op, Potash Road. Hier kregen we al een aardig idee wat een dirt-road is (nog geen ervaring mee), we werden lekker door elkaar geschud. Maar de gids reed, met zijn ene hand, keurig van de ene naar de andere kant van de weg om zoveel mogelijk hobbels te voorkomen. Ook dat deed hij prima. De airco had het trouwens wel zwaar, en sloeg zo nu en dan af omdat de motor kracht nodig had voor de weg.

De omgeving was weer prachtig, we waren duidelijk aan het klimmen en hadden mooie uitzichten. Helaas ook op grote meren waar potash gemaakt wordt, dat is wel jammer in deze mooie natuur. We rijden verder en komen bij onze eerste stop. Een prachtig gebied waar we een prachtig uitzicht hebben. Het is hier wel nog allemaal vlak, de Colorado rivier zien we nog niet, dat komt nog. Het is in ieder geval goed warm hier.






We rijden verder en komen op wat smallere en ruigere paden. We zien nu ook de Colorado rivier ver beneden ons liggen. Op een gegeven moment moeten we op een heel smal weggetje langs een afgrond. De gids stopt midden op dat punt en gooit zijn deur open: “Kijk eens wat een prachtig uitzicht !”. Jaja, rijden maar weer …. Iets verder stoppen we en kijken om naar het punt waar we langs de afgrond reden. Het was ongeveer 3 meter dik en daaronder was niets … Het was gewoon een richel …. In de verte zien we ook donkere wolken onze kant opkomen, met onweer en regen. Volgens de gids zullen die langs ons heengaan (wat ook achteraf zo blijkt te zijn).

We vervolgen de weg en we stoppen op het punt waar dus Thelma en Louise de afgrond in zijn gereden. Zijn we al zo hoog ?? Dat is snel gegaan. Ik kan me voorstellen dat het ideaal is om hier een film op te nemen, er ligt een heel groot vlak stuk achter deze afgrond. Het uitzicht hier op de Colorado is weer adembenemend. Ik houd de mannen dichtbij me, ik wil niet dat ze met de gids meelopen naar een iets verder gelegen punt, al zijn zij het daar zelf niet mee eens (net als Yvonne overigens), maar ik vind het maar niets zo dichtbij de rand.




Het is inmiddels rond 14:30 en we zijn aan he begin van de Shäfer Trail, die gaat ons zo hoog brengen als Deadhorse Point, ongeveer. “En we gaan daar rechtdoor de berg omhoog. I am not kidding.” Nou, dat ziet er vrij heavy uit … Heb ik hier voor betaald ? Of had ik geld toe moeten krijgen …. ?



Het pad is best smal, en zo nu en dan moeten andere auto’s passeren. Het pad is ook een stuk ruiger en we schudden door de auto heen. Maar hij rijdt, met zijn ene arm (ik zeg het er nogmaals bij), prima. Al gaat hij tijdens het vertellen wel vaak met zijn armen slingeren: “Can you please hold your arms on the steering wheel please …”. Gelukkig heb ik een medestander in een van de ouwetjes. Die vindt het net zo eng als ik. Ik word er echt erg nerveus van, zit met maar vast te houden aan alles in de auto (alsof dat zin heeft ….). Onderweg op de Shäfer Trail stoppen we even voor wat fossielen die je kan bekijken.




De weg gaat verder omhoog, we rijden alsmaar vlak langs de randjes, want onze gids probeert de grootste bobbels te vermijden en rijdt daardoor wel erg vlak langs de afgrond … “Als zijn ene hand losschiet” schiet er maar door mijn hoofd heen. Terwijl de mannen en Yvonne het geweldig vinden. Gelukkig zegt onze gids (met als motto ‘This is not a tour, this is an adventure !“) steeds dat we bijna boven zijn, al is dat niet zo. We maken nog een stop met een prachtig uitzicht voordat we helemaal boven zijn, waar de wolk een prachtige schaduw over de bergen heenlegt.



Wat ben ik blij dat we boven zijn zeg …. Pfffttt … Eigenlijk allemaal prima gegaan. Maar goed, volgens mij moeten we ook nog naar beneden en dat gaat niet via de standaard route ... Eerst kunnen we een half uur over asfalt rijden, voordat we vlak voor Deadhorse Point weer de dirtroad oprijden. We gaan via de Pucker Pass weer terug naar de Potash weg, voordat we weer bij Moab aankomen. Ook hier bovenaan weer een prachtig uitzicht.



De weg hier gaat ERG steil naar beneden. Volgens de gids komen hier zelden mensen naar boven rijden. Gelukkig maar, want het is niet alleen heel steil, maar ook HEEL smal. En de weg is heel slecht. De auto past hier net op de weg. Gelukkig is deze steile afdaling tussen twee hoge wanden in, dus heel veel kan er niet gebeuren. Hier vertelt de gids nog even trots, en om ons moed in te praten, dat hij hier al 4 weken lang ’s ochtends en ’s avonds deze route heeft gereden. Ik vond het niet echt heel veel …..





We moeten nog wel wat afdalingen langs steile afgronden, maar het valt mee wat betreft de hoogte (al ben je denk ik net zo dood als bij de Shäfer Trail als je er daadwerkelijk afvalt). Ik was hier dus wat rustiger, gelukkig. Ook hier weer gestopt op een punt waar het uitzicht fenomenaal was.



Rond 16:45 zijn we weer helemaal beneden. Ik ging bijna spontaan klappen, maar heb me ingehouden. De gids heeft het prima gedaan, maar ik doe dit echt nooit meer. De mannen en Yvonne willen snel weer terug. Nou, zonder mij, ik ga wel aan het zwembad liggen en Cowgirls bekijken of zo ;-) !

Om 17:15 komen we weer aan bij Tag-a-Long in Moab, waar we gids een flinke tip geven en op zoek gaan naar een restaurantje. Wat een ervaring vandaag zeg, voor mij hoeft het zeker niet meer. Ik vond de jetboat tour prima en relaxed, al waren de andere reizigers ouwetjes. Ieder zijn ding … We waren allemaal overigens best vermoeid, al hadden we weinig gedaan. Zal toch wel de spanning zijn in combinatie met de hitte. We nemen afscheid van de ouwetjes, was erg gezellig geweest en waren hele aardige mensen. Ze nemen nog een foto met ons erop !! Haha !! En ze gaan morgen eerst naar Arches en dan ook naar Torrey, om de dag erna naar Capitol Reef NP te gaan.

We vragen de mannen waar ze willen eten en die kiezen voor Wendy’s. Prima dan, ik neem een lekkere salade en de mannen een kindermenu. Alleen refills moet je gewoon bij de kassa halen. En dat mocht maar 1 keer ! De mannen waren boos en willen niet meer naar de Wendy’s ! HAHA !!

Rond 18:30 waren we in het hotel terug. Yvonne is met de mannen gaan zwemmen, terwijl ik nog even lekker achter de computer zit, even op het forum en met email bezig. Om 19:45 rijd ik met de mannen nog even naar supermarkt. We kopen een doos met drie Hagen Dasz (‘magnum’) ijsjes en kopen wat snoepjes. Om 20:15 zijn we weer terug in het hotel en ga ik tot 21:00 nog zwemmen met ze.

De mannen gaan nog een half uurtje Nintendo DS-en en ik zit nog even achter de computer om uit te zoeken wat we in Capital Reef kunnen doen. Yvonne is al lekker in slaap gevallen en om 21:45 liggen ik en de mannen ook.